Categorie archief: Belgie

30 januari 2017 Nieuw Zeeland: Ilse en Stefan verwelkomen Burnie

12 januari: Ann en Ivan van de Vaguebond op bezoek in Gent in het STAM
Dit is waar ons gerief nu staat in Belgie: een eivol kamertje bij Shurgart

21 Januari: vertrek naar Auckland

Na een lange vliegtuigreis met Ethiad Airlines stonden we 30 uur later in Auckland, Nieuw Zeeland. De eerste horde was genomen: check-in. We kozen Ethiad Airlines omdat we elk 2 stuks van 23 kg bagage mochten meenemen. Dat was ook nodig: een nieuw code 0 zeil van Wittevrongel Nieuwpoort, een vervangstuk polyester voor achteraan de boot, 1500 capsules Nespresso (wist je dat Belgie bij de goedkoopste landen van de wereld is voor Nespresso capsules? In Nieuw Zeeland is het 1 EUR per capsule…), een Nespresso machine voor op Sanuk (110V vanuit de states meegebracht), een DJI drone (met dank aan Karel en Katie), een boel winterkleren en nog veel klein gerief. Kortom: 1 pak van 23,5 kg, 1 valies van 24kg, 2 valiezen van 23kg, 2 carry-ons van 10 kg, een rugzak van 9 kg en een handtas van 14 kg (grapje: het was maar de gewone 8 kg). De man aan de check-in liet de valiezen passeren, maar vroeg wel dat de handbagage niet de voorgeschreven 7 kg zou overschrijden. Hij zei dat we het anders aan de gate wel zouden oplossen. Wij dachten dit zal wel meevallen, maar helaas stond dezelfde man bij de check-in balie van de gate, en werden wij als enigen eruit gehaald om onze handbagage te laten wegen. Toen ik begon met kleren uit de carry-on te halen om ze daarna aan te doen, ondertussen mijn zakken volstekend met cote d’or chokolade, zei hij dat dit niet de bedoeling kon zijn. Na wat heen en weer gepraat bij de balie waarbij duidelijk werd dat de collega’s van deze check-in chef niet echt achter zijn streng beleid stonden, zijn we op het vliegtuig geraakt, minus de 4 zakken chokolade als afkoopsom. Al bij al een geslaagde vlucht, ook al waren de vliegtuigen noch de service niets speciaals.

Onze lading Nespresso, waarvan de helft voor onze Nieuw Zeelandse vrienden Sylvia en Vaughn

In Nieuw Zeeland aangekomen stond een oude bekende ons op te wachten: Vaughn Cooper van het zeilschip Aislado, met wie we samen een 10-tal dagen optrokken in juli de Touamoto’s. We waren welkom om bij Vaughn, Sylvia en Zara te verblijven tot we een campervan gevonden hadden. Nog eens via deze weg een hartelijk bedanking aan Sylvia en Vaughn!

We schoten snel in gang om via trademe.co.nz een geschikte campeerwagen te vinden. Het blijkt goedkoper om een campervan te kopen en (hopelijk) te verkopen op het einde dan er een te huren als je lang genoeg in NZ bent. En na wat gezoek denken we dat we onze partner voor de volgende 3 maanden gevonden hebben: Burnie, een oude camionet verbouwd tot een campervan.

Enkele gegevens: bouwjaar 1990, 2 liter diesel met net geen 300000km op de teller. Ingebouwde gasplaat (2 branders), vers water, frigo, porta-potty, slaapplaats voor twee.

Burnie op de oprit bij Vaughn, rechts op de foto
Ruimte voor twee, drie als het moet. (Herverkoop in gedachten!)
De frigo op 12V op zijn originele plaats (zie verder in verslag), met de oorspronkelijke kastdeurtjes
Een king size bed, om te vormen tot een tafeltje voor twee.
Het verhoogde dak zorgt voor veel comfort binnen.

Enkele pluspunten:

  • redelijk veel comfort in vergelijking met minivan formaat
  • vers water tank, porta-poti, kookvuur, frigo
  • reeds volledig vertrekkensklaar
  • 9250 NZD (plus minus 6000 eur)
  • gordijntjes die privacy geven
  • alles, maar dan ook alles werkt (behalve de radio)
  • na 500 km rijden: betrouwbaar beestje
  • ventilatievenster op het dak
  • opslag skibak boven de zitplaatsen: zeer handig.
  • stevig verbouwd vanbinnen, wat ruw maar doeltreffend

Enkele minpunten:

  • lelijke eendje
  • 299900 km en leeftijd
  • niet self contained (mogelijkheid om 3 dagen ergens te verblijven zonder het nalaten van afval zoals grijs water, zwart water, vuilnis of het nodig hebben van vers water) wat de keuze van campings beperkt
  • kussenovertrekken zijn gemaakt uit een allegaartje van overschotjes, maar wel proper.
  • 90 km per uur is topsnelheid, maar misschien is dit wel een pluspunt (Max snelheid in gans NZ is 100km/u)

Naar goede gewoonte hebben we geprobeerd om sommige van deze minpunten weg te werken, en Burnie wat naar onze goesting aan te passen. Dus wij op weg naar de lokale versie van de makro: Mega Mitre10 en The Warehouse. We hadden geluk want het zomer en kampeerseizoen is hier wat op zijn einde aan het lopen, en de afprijzingen tot 50% waren overal te vinden. We kochten een ondermatras, een duvet, een king size laken set van de beste kwaliteit, een duvet overtrek, twee kussens, 5 plastiek stapeldozen, een warm water maker met douchekop, een barbeque, een zonnezeil, bestek, servies, glazen, muggenverdelger, handdoeken en nog wat klein knutselgerief.

Koekkoek, onze Burnie heeft twee schuifdeuren, deze toont de technische ruimte 🙂
Mega Miter10 is een super winkel: Ilse gaat op haar gemak een espresso drinken en een boekje lezen terwijl Stefan de gangen afdweilt naar onmisbare onderdelen…
Bibliotheek in NZ: gratis wifi en pc’s opladen. Dit is waar we onze blogs van posten.
s’nachts moeten we wel wat gerief op de zitplaatsen zetten, maar we worden steeds beter in onze routine van klaarmaken als slaapplaats en voertuig
Ilse probeert de tafel uit
Eerste foto van de drone: huis van Vaughn en Sylvia met Burnie op de oprit
aan de slag in Mitre10
NZ is niet US: Ilse plaatst de trundler terug na een kleine tramping

We hebben ondertussen een paar veranderingen gemaakt aan Burnie: er zitten nieuwe kastdeurtjes onder de wastafel: 5NZD per stuk in de uitverkoop bij Mitre10!, een opvang container voor grijs water om onze aanvraag tot self-contained voertuig te doen, onze frigo staat nu achter de passagierszetel, we hebben een omnium verzekering bij AA NZ. Ik schat dat we ongeveer 1000 EUR hebben uitgegeven om Burnie naar onze goesting aan te passen en uit te rusten, en we vinden het een leuk karretje. Zie maar in Ilse haar blog waar hij ons allemaal al heeft naartoe gebracht!

4 januari 2016 Gent – Afscheid van ‘va’

Na onze reis naar België via Baranquilla en Miami waren we blij om op 27 december terug op Belgische bodem te staan. Mijn papa, va, was reeds een aantal jaar in behandeling voor een bloedziekte, maar de laatste weken verslechterde zijn toestand snel. Het was dan ook voor iedereen een hartelijk weerzien, niet in het minst voor mijn ouders. Va zijn lichaam mocht hem dan wel in de steek laten, zijn geheugen en persoonlijkheid waren er niet in het minst door aangetast.

Het feit dat hij Ilse en ikzelf nog eens kon omhelzen en herinneringen ophalen lieten hem toe om met genoegen het laatste item van zijn bucket list te schrappen.

Het was dan ook zijn wens om het hierna ‘kort te houden’, en in samenspraak met de dokter en de thuiszorg werd besloten om hem voor pijn en afzien te behoeden door een lage maar continue dosis cocaine toe te dienen. (Neen, ik weet wal jullie denken, het was van Belgische makelij, geen import). Waar we de eerste dagen nog af en toe een leuk en soms emotioneel gesprek konden hebben, ging dit met het verlopen van de dagen geleidelijk over in het soms verward ontwaken uit verre dromen, tot op het einde een vredig slapen, omringd door de familie.

Tot zaterdag laatstleden, toen hij definitief vertrok op een volgende reis, hopelijk even mooi als deze welke hij hier op aarde mocht meemaken. 88 jaar op deze aardkloot, waarvan een dikke vijftig aan de zijde van moeke, en samen een gelukkig gezin met drie kinderen beleven, het is niet iedereen gegeven. Wat me bij zal blijven is hoe we als gezin en familie hem tot op het laatste bij ons hebben gehad, va in bed in de living, en wij erom heen, soms passief aanwezig bij alledaagse dingen, soms intens belevend als hij bij bewustzijn was en afscheid nam van bezoekende vrienden. Ik mag wensen dat het ons allemaal zo mag vergaan.

Dit neemt natuurlijk niet weg dat het gemis groot zal zijn, vooral bij moeke die hem dag en nacht met haar lieve zorgen omringde. Maar ik weet dat zijn herinnering ons door de moeilijke momenten heen zal helpen.

IMG_3218
Gelukkig weerzien met va en het gezin

doodsbrief