Categorie archief: Bogota

Colombia es Realismo Magico

We arrived back in Santa Marta on Saturday January 16th at 9 PM¬†packed like two mules, carrying a huge suitcase, an even bigger box and two carry-ons. We had 15 kg over the allowed weight limit in our suitcases and box! Luckily we checked in early and no questions were asked or fees were assessed. We had a hard time finding a taxi who could fit the box. The box was finally put in the trunck of a cab and tied with ropes to prevent it from falling off since the trunk could not be closed. Unfortunately we forgot to take pictures….

Sunday, January 17th, the marina was filled with 33 sailing boats from the world ARC (Around the world Ralley) and it was clear that the marina did its best to please them! The bathrooms and showers were cleaned more often, the garbage was now collected in bins, we all received a free copy of the Columbian Cruising Guide…. We got up early and immediately started to clean the boat. The water that came off the boat was black! It took us a full day to get back organised and have the refrigerator filled but it felt good to be back :-).

This is what the boat looked like when we came back…


Monday, January 18th, we started planning our time left at Santa Marta. We decided we would leave the marina around the 27th since we had paid up till then. We still wanted to visit Bogota and Pereira (coffee region also part of UNESCO world heritage).

Wednesday, January 20th, the sailboats from the ARC did not leave today because there was too much wind to leave the harbour, about 30 KTS. We spent the aperitive with Andy and Gina Hilton from “Into the Blue”. They were one of the vessels participating in the ARC. They ARC started at Saint Lucia the 6th of January and 10 days later they were at Santa Marta, it took us 3 months….They will sail around the world in 16 months and thus only spend a couple days in each location. You get a taste of many things but everything is rushed. They were with their 3 children and two girlfriends on board so in total 7, sailing for 16 months together ! That will definitely be a challenge ! They were all pleasantly surprised by the friendliness of the Columbian people. After the 16 months they will definitely be able to say where they want to spend more time and sail at a more leisurely pace. We were happy we could leave the next day to Bogota and explore more of Columbia.

Thursday, January 21st, leaving Santa Marta at 7 AM to catch a bus to go to the airport of Barranquilla. When we got there our plane was delayed because of the bad air quality above Bogota airport. It was already 3 PM when we arrived at the hotel. We immediately left for the city centre, walking… it was only 5 KM… only we forgot we were now at an altitude of 2600m! My heart was not really cooperating, it was only much later we realized that the altitude was making us really tired. Bogota is the 3rd highest capital in South America, after La Paz and Quito.

Beautiful graffiti on our way to Bogota centre.

IMG_1153 IMG_3267

Stefan in front of one of the many Trans Milenia stations in Bogota. The TransMilenio is a bus rapid transit system which is a cheap (1800COP, about .50USD) and efficient way to get around in Bogota. It is almost like a metro but with buses. About 2.2 Mio people use the system daily.

At first, we were not so impressed by the city and were disappointed. The next day though we could appreciate the city better. There are 8 Mio. columbians living in Bogota! The second day we visited the Gold Museum, the Botero Museum and the National Museum.

We spent 2 hours at the Gold Museum ! The collection is amazing and with an entrance fee of 3000 COP (1USD) this is definitely a must see in Bogota.
This would be an excellent Valentine present….just thinking ahead.
Stefan at the entrance of the gold museum. He’s happy I did not insist longer to get the neklace at the museum store. (Stefan says: but she did get the earrings)
Botero museum: One happy family but for the angry child…
Typical Botero painting.
Stefan on the plaza de Bolivar.
Catedral Primada de Colombia on the Plaza Bolivar.
One of the many streets in Bogota.

By the time we got out of the National museum we were both beat from walking around the city…. The TransMilenio was packed and on top of it we took the wrong one. When we finally got near our hotel we ate chicken wings for dinner and watched two episodes of Homeland season 5.

Saturday, January 23rd we went to Zipaquira (49KM north of Bogota) by bus. The main attraction in this small town is the Salt Cathedral which is a catholic church built in the tunnels of a salt mine at 200 meters underground.

Stefan admiring the cross made from halite, the cathedral is 25 meters high.

Although it is all very impressive I found it on the border of being “kitsch”.

The main square of Zipaquira.
I enjoyed the little town more than the salt cathedral.


IMG_1255 IMG_1256


Happy to have spent a day away from the hustle and bustle of the city we returned back to Bogota by 6 PM. Our faces were sunburned being so high and close to the equator ….

Sunday, January 24th, we had to get up early because we travelled by bus to Pereira (Zona Cafetera) about 357 KM. We left with the bus at 7.30 AM and finally arrived in Pereira at 4PM! Already happy we were not returning by bus but by plane ! The Finca hotel we stayed at (Finca Ilusion) was a winner !

Pereira by night taken from our hotel room balcony.
Finca swimming pool. The location was really perfect.

Monday, January 25th, breakfast at Finca Ilusion.

View from the breakfast table.

A woodpecker but not sure what kind…dad I will need your help in identifying this one.
Bay-headed Tanager ? Not sure…
Bay-headed tanager
Blue-grey Tanager, or “azulejo”

I could sit for hours and just watch all the different birds coming for breakfast, but at 8 AM we were picked up to have a mountain bike tour in the Santuario de fauna y flora Otun Quimbaya.

Together with our guide next to a “Chiva” bus. At this point we could hear the Red Howler monkey but could not see them. They make a howling sound as if the wind is blowing…
Enjoying the stop…
When we were returning after an uphill a female monkey and baby crossed the road – too late for the camera but this second one followed. Stefan was fast enough to get him before he disappeared in the trees.

In the afternoon we visited Don Manolo’s coffee plantation. It was really a great day. The family at the coffee plantation was so friendly and so dedicated to their product.

Only the ripe beans can be collected. This is a secure process and only done by hand in Colombia, mostly by women.
Parchment coffee. This is the stage just before the coffee is roasted. The coffee is sold by the producer in this way. For every 100KG of plucked berries there is 12KG of parchment coffee.
The Baranquero.
Hector (Don Manolo’s son) and his wife taking care of our order.
After a perfect day a swim in the pool with a view of Pereira. Tomorrow it is a full day of flying and bus trips to get back to Santa Marta and Sanuk.
View of Pereira, city of 600,000 columbians

Tuesday, January 26th, a full day of travelling to get back to Santa Marta, with 2 delayed flights and an accident on the road from Barranquilla to Santa Marta, it was 8 PM by the time we got to the boat.

During all that travelling I read two books from Gabriel Garcia Marquez :

Memories of my Melancholy whores and No one writes to the Colonel. I enjoyed both very much but it is a style of writing that not everybody appreciates.

Friday, January 29th, we are finally leaving Santa Marta, direction Panama. We will not have internet for the coming weeks but you can follow us by clicking on the menu “Where are we” We have food to last for the coming month ūüôā

Stefan is so afraid we will not have enough food on the boat since there are almost no stores in the upcoming locations! We provisioned in Santa Marta.

Februari 2016 Willekeurige gedachten van een zwerver in Colombia

Terugreis van Belgie naar Florida

  • Van Belgie naar Miami via een stop in Orlando: in Orlando moet iedereen van boord, wordt de bagage uitgeladen en moet deze door de douane. Elke persoon moet door immigratie, dan zijn bagage terug afgeven, en dan terug door de TSA controle (schoenen uit, meneer) en op het vliegtuig. Bij het verlaten van het vliegtuig in Miami moesten we onze boarding pass en paspoort tonen vooraleer we van het vliegtuig mochten. Ooit was vliegen leuk…
  • Aloft hotel, maar bijna alle Amerikaanse hotels zijn gelijk: waarom heeft een tweepersoonskamer met een grote badkamer toch maar 1 lavabo?
  • We gingen iets klein eten, in een Argentijns restaurant aanbevolen door Tripit. We kregen aan tafel uitleg door een spaans sprekende ober, en we verstonden er niets van. We kregen een bordje met aan √©√©n kant “Go” en aan de andere kant “Stop”. Onze drankjes (2 maal cola) werden snel gebracht en daarna zaten we daar te wachten op de kaart. En maar wachten. De obers keken ons onderzoekend aan, en tenslotte kwam er een naar ons toe om te zeggen dat we het buffet mochten aanvallen. Bleek dat we in een all-you-can-eat resto zaten voor 30$ per persoon. Misverstand gracieus opgelost door de baas, en wij terug weg. Op zoek naar de kleine hap die we dan gelukkig snel gevonden hadden.

Van Florida naar Baranquilla

We mochten elk 1 carry on van max 10kg en 1 valies van 23 kg inchecken. Maar hoe gaat dat met cruisers hé, onze carry-on wogen 13 en 15 kg, onze (te grote) doos woog er 27, en onze valies 30 kg. Gelukkig waren we zeer ruim op tijd en stond er niemand te wachten achter ons. De check in persoon was een engel, hij gebaarde dat hij geen weegschaal kon lezen en checkte ons zonder problemen in. Dank u Avianca!

Wat er allemaal in de valies zat vraag je? ¬†Twee identieke waterpompen, een dieselpomp, 6l wijn, 3l bier, nieuwe sandalen (Mijn Teva’s zitten er ver door na 6 maanden), een crimptang, twee nieuwe Luci’s (dit ter vervanging van onze vorige Luci die in Cura√ßao verdronken is), een paar zware boot-zink anodes, en nog wat kleren gedoe. Ook een super bluetooth hoofdtelefoon voor geen geld van Inatech¬†(zeer aanbevolen want doet alles wat ervan verwacht wordt)

In Baranquilla hebben ze een speciale taxi moeten laten aanrukken waar de doos in kon. En ik kreeg de doos enkel in de bus naar Santa Marta nadat ik hem 5 cm minder hoog had gemaakt… In Santa Marta is de doos met koord achterop de taxi koffer gebonden, de enige methode om hem mee te krijgen. Maar de doos is dus wel op onze Sanuk geraakt, met alles erin intakt.

Home sweet Home

Het eerste wat we gedaan hebben is de boot gekuist. Hij zag er potzwart uit. Deksels koolstof.


Het tweede wat ik gedaan heb was een bijna doorgeschuurd meertouw vervangen. Door de ruwe kikkers op de kade, waren twee van de drie strengen doorgeschuurd onder de constante stress van de wind. Ook een rubberen anti shock waarrond een meertouw zit was gewoon in meerdere stukken gebroken. Het moet serieus gewaaid hebben bij tante Marta.

Anders had onze Sanuk het best aardig gedaan, ondanks het laagje zwart stof op de zonnepanelen waren de batterijen mooi opgeladen gebleven.

Ik heb meteen een van projecten aangepakt die reeds lang op mijn lijstje stond, maar bij gebrek aan pomp niet kon worden uitgevoerd: de koelwater aanvoer van de generator laten werken via een electrische pomp die wordt aangedreven door dezelfde generator. Dit ter vervanging van de mechanische waterpomp van de generator, die een impeller-vreter bleek te zijn. (De tweede identieke pomp is een reserve). Zonder veel in detail te gaan wordt het koelwater nu zonder problemen hoog genoeg gepompt door een onverslijtbare magnetische impeller, terwijl de generator waterpomp nu draait zonder impeller erin.

Terzijde: in Colombia mag je wel niet met gesloten ogen op het voetpad rondlopen


Trip naar Bogota

Bogota is een reuzenstad: 8 miljoen inwoners op een totaal van 45 miljoen colombianen. De stad ligt op 2600 m hoogte, dus in het begin trapten we wel eens op onze adem. Er lopen veel zeer brede autostrades door de stad, op meerdere niveau’s. De stad zelf ontgoochelde toch enigzins: nogal grauw en krotterig, op enkele zeer mooie museums na. Wij zaten in een mooi hotel voor een zeer goedkope prijs (35EUR/nacht), en reden met het openbaar vervoer naar het centrum dat 6 km verwijderd lag. Na de eerste dag wat gesukkeld te hebben, omdat we geen kaart konden bemachtigen van het netwerk, zijn we er dan toch redelijk bedreven in geworden dank zij de off-line apps die ons de overstappen toonde.

De 2 keer 2 rijbanen voor de bus, rechts voor de auto’s In het midden de passagiers terminal
In een van de vele passagiers terminal op een zondagochtend om 6 uur.

De Transmilenio is zeer indrukwekkend. Er zijn steeds twee rijstroken gereserveerd voor bussen, en in het midden van de autostrade staan om de 500 meter verhoogde stations. De bussen stoppen zodanig dat de glazen schuifdeuren van de stations opengaan met de deuren van de bus. Terwijl de auto’s staan aan te schuiven op hun drie rijstroken, vliegen de talrijke bussen over hun prive autobahn van station naar station. Het veranderen of kruisen van richtingen gebeurt in de lucht, via speciaal aangelegde bruggen of rotondes. Tijdens het spitsuur zijn er zodanig veel bussen in roulatie dat de twee bus rijstroken soms ook vol staan. We hebben nooit meer dan 4 minuten op een bus moeten wachten, maar deze zaten soms echt wel propvol.

Als de bus er is gaan de schuifdeuren open

Het goudmuseum van Bogota was ons derde reeds, na dat van Santa Marta en Cartagena. De inhoud was terug zeer indrukwekkend en betoverend mooi. Ook het museum van Botero stond hoog op ons verlanglijstje en stelde niet teleur. We voelen ons duidelijk slank bij het bekijken van zijn gewichtige taferelen.

Dikke Mona van Botero (links)

Ook de persoonlijke collectie van Botero hangt in het (gratis) museum en bestaat uit vele klasse werken, een aanrader.

We hebben nog een zij-uitstap gemaakt naar de kathedraal van het zout. Eigenlijk is het de kathedraal van het anti-zout, want ze is volledig uitgegraven in een oude zoutmijn. Zo een 200 meter onder de grond, beschermd tegen alle vijandige stralingen, kan je je volledig laten opgaan in vrome gedachten. Of, zoals wij, rondslenteren tussen de grillig getekende zoutwanden (die trouwens zo hard als graniet zijn), een 3D zoutfilmpje meepikken of een flets klank en lichtspel bijwonen. Het dorpje waar het omhulsel van de kathedraal staat heet Zipaquira en was best leuk. Met de lokale bus keerden we terug naar Bogota, want de volgende dag trokken we verder.

Ilse uitgeroepen tot beste wonder van Colombia
Misschien een idee om wat meer volk naar de kerk te krijgen?
Grillig zoutplafond
boven de grond is Zappi een sleepy town

Met de bus naar Pereira

Vroeg uit de veren om de bus te nemen naar Pereira, een van de 5 Colombiaanse koffiestreken. Ondanks de 330km korte afstand zullen we er toch 8,5 uur over doen vooraleer we bij ons volgende hotel staan, want het is een drukke bochtige weg met veel vrachtverkeer. Onderweg kregen we stukken van de nieuwe viaducten te zien die in de toekomst de gemiddelde snelheid moeten opkrikken, maar tot nu is het behelpen met een tweevaks baan. Bij klimmen of dalen is de maximum snelheid 30km/uur en dat is nodig ook, want de chauffeurs draaien er hun hand niet voor om om over een dubbele witte lijn in te halen, er af en toe een blinde bocht bijnemend. Dus moet je op elk moment kunnen stoppen. Dat laatste wordt bij haarspeldbochten ook aangegeven door kinderen, die tonen¬†wanneer een reeks vrachtwagens uit de tegengestelde richting op jouw rijvak de haarspeldbocht aansnijdt. (Dat houdt de auto’s achter de vrachtwagens niet tegen¬†om deze rechts in te halen in de haarspeldbocht). Dus best wel spannend zo een busrit.

Colombian red howler monkey

In Pereira hebben we een leuke dag beleefd: ’s morgens een mtb tocht in het natuurpark van fauna en flora van de rivier Otun, en in de namiddag een bezoek aan een koffieplantage. In het park hoorden we eerst de Colombian red howler monkey, deze maken een soort geluid alsof er een wind door een nauwe stenen kloof giert, en bij het afdalen van de bosweg reden we ze haast overhoop, want ze staken de weg over van de rivier naar het bos. Aan de reaktie van onze gids te oordelen was dit¬†een niet alledaagse gebeurtenis, en hebben we ze nog een tijdje gadegeslagen toen ze in de boomkruinen aan het fourageren waren.IMG_3317

toasten met een koffie
onze gastvrouw en -heer. Op de achtergrond de koffiebrander met bluetooth interface

In de namiddag hebben we het verhaal van de koffie geleerd, van boon aan de boom tot gedroogde perkamenten boon, van ontbolsterde kern tot een bruin of zwartgebrande boon die dan kan vermalen worden. Twee uiterst sympatieke plantagisten deden hun best om al mijn vragen te beantwoorden, en op het einde deden we kaffeeklatsch met brownies. Allemaal zeer interessant, en voor de kwissers onder jullie nog een tip: de Finnen drinken het meeste koffie van iedereen op de wereld, gemiddeld een 2,6-tal kopjes per dag. (Belgen drinken gemiddeld 1,3 kopjes per dag, daarmee de 9de plaats innemend)

Terzijde, de koffieboom ziet eruit als een klein mager boompje, met veel lange takken die grotendeels naakt zijn, op de rode bessen na. Dit deed me sterk denken aan onze hulst haag bij ons ex-huis in Destelbergen. Hopelijk ziet ze er nu al wat minder koffieboom achtig uit.

Finca Ilusion

Ons verblijf was een echte aanrader: tegen de bergwand aan, uitkijkend op de stad Pereira in de vallei, tussen de vogeltjes en met een zwembad.

Uitsmijter: waarom hebben Colombianen nooit wisselgeld?

We hebben gehoord dat er weinig te krijgen is in de san blas eilanden

Net een taxi terug genomen met onze boodschappen om¬†een paar maand voort te kunnen. Het was 6000 COP (2EUR), en ik gaf de chauffeur 20000 COP. Sorry, ik kan niet teruggeven zegt hij. Dus ik naar het marinawinkeltje vlug een cola kopen. Ai, ik kan niet teruggeven op 20000 zegt de bediende. Dus leent ze me een biljetje van 10000 COP, waarmee ik de taxi betaal, en nu schraapt ze al haar kleingeld bij elkaar en geeft me 6000COP terug op mijn briefje van 20000COP. Ik heb dit al verschillende malen meegemaakt, je hebt maar best gepast wisselgeld bij je in Colombia….