Ge gelooft het niet, ’s morgens zag ik dat de status van onze Walmart bestelling voor de wasmachine was veranderd van processing naar onderweg! Ze zou deze morgen moeten toekomen met FedEx om 9:30 bij de balie van het hotel (Ongeveer 2 km van ons appartement). Wij waren in de 7de hemel, want dit was ons laatste pak, en een heel belangrijk stuk. Ik belde naar de receptie dat ons laatste stuk op komst was, en dat ze me altijd mochten bellen om het onmiddellijk te komen ophalen. Dit omdat ze gisteren al heel moeilijk hadden gedaan over de twee grote dozen van de plooifietsen.

Ilse en ik genoten van een lekker zelfgemaakt ontbijtje, en maakten ons klaar om onze grote cadeau te gaan ophalen.

Helaas, om 10:30 was de leveringstatus veranderd naar ‘onleverbaar’. Dus wij bellen naar FedEx, en het bleek dat de receptie de ontvangst geweigerd had wegens te groot. Enfin, na veel 5555 en 66666 hebben we een herlevering kunnen bekomen rond de middag. Maar goed dat we net na FedEx toekwamen, want de FedEx bediende stond op het punt om de machine terug mee te nemen want de receptie weigerde te tekenen voor ontvangst. Ik denk dat het maar goed is dat alles is toegekomen, want ze geraken ons hier stilaan beu, die met die pakjes. Ik ben er zeker van dat ze zich afvragen hoe we in godsnaam al dat gerief op het vliegtuig gaan krijgen.

Maar dat is het hem net, we verschepen alles met de boot. Dus heb ik alles in onze huurauto geladen. Je kan zien dat er niet veel plaats meer overbleef voor Ilse.

Bij tropical shipping hebben we alles in een grote doos gestoken en vermits we woensdag waren, een dag vroeger dan gepland, hoorden we dat onze doos nog meekan op de boot die morgen Donderdag vertrekt. Jipppie Jeeeee

zonnig, 93 graden farenheit (34graden celcius)

We zijn ondertussen al aan onze derde dag Miami Beach toe, en ik heb in weken niet van me laten horen. Tijd voor een verslagje van voorbije dagen/weken.

De laatste week thuis was druk, vele kleine en grote zaken die nog moesten gedaan worden, maar bijna allemaal zijn met succes afgerond, wat ik niet verwacht had.

We hebben onze oude Touareg verkocht gekregen, nadat we veel exporteerders hebben over de vloer gehad (lees Polen, Roemenen,  en zelf een van Kiev maar hierover meer in een andere post). Onze eigenste garage Debersaque had het winnende bedrag, amai mijnen frak. Vanwege de nogal uitgebreide carosserieschade te wijten aan de smalle ingang van de garage, mogen we blij zijn dat we nog een grote 7 lappen ervoor hebben gekregen. Ik was toch verrast dat de autoopkopers zo dicht bij elkaar zaten met hun bod, het scheelde allemaal maar een paar honderd euro. Ik kan wel zeggen dat mijn frans er serieus op vooruit is gegaan, met zelfs een naar mijn onbescheiden mening niet onaardig verkoopspraatje in het duits. Toll.

We hebben ook de koers van Heusden overleefd,  met een paar sfeerbeelden van in de vroege namiddag.

Zoals ge (uitgebreid) kunt zien mocht ik de eerste zijn om een pakket met truitjes van de vuile brakees’  hun nieuw uniformke in ontvangst te nemen. Ik heb moeten beloven dat dit wereldwijde aandacht zou krijgen, dus ik ga mijn best doen. Met dank ook aan Dag, een van de sponsors van ons mountainbikegroepje (Orvelo, het bier om te delen)  en ook aan de andere sponsors Didier (Design) Olivier (Palen) Peter (budgetcontrole) Dries (De gazet). Ps. Mijn broek valt wat ongelukkig uit op de foto’s, maar dat is louter gezichtsbedrog. Of om de aandacht van mijn hoger gelegen omvang af te leiden. Er zijn nog foto’s van later op de avond, maar ik vond het beter om die niet op de blog te zetten, kwestie van niet te veel lezers te verliezen.

We hebben ook nog de lokale restaurants gesteund voor ons vertrek. Tot het onze oren uitkwam, maar wel met leuke mensen. Papa en mama vierden samen met ons het afstuderen van Meliena, met va en alle cuyperkes en hun significante andere (mooi he, heb ik vertaald van het engels) hebben we moekes 85 sten gevierd aan de leie, bij Peter en Carine met Ann, bij Bart en Shirley met de kinderen, bij Jan en Pascale. En dan zijn we nog bij anderen niet geraakt. Sorry, Leen en Guy.

We hebben ook ons hebben en houden bijeengepakt en gesorteerd, om op 8 dozen uit te komen die we hebben opgestuurd naar Grenada. Die staan nu geduldig te wachten op hun baasje, en naar ik gelezen heb zal het nog wat voeten in de aarde hebben om die uit de Grenadiense douane hun handen los te weken. Meer als het zover is. Indien we de dozen niet meer zouden zien, hier is toch alvast het bewijs dat ze bestaan hebben:

Wat hebben we nog gedaan … Ik kijk even in mijn wunderlist todo lijst, en ik zie dat er 126 taken afgewerkt zijn. O.a. het stopzetten van mijn firma Script VOF (merci Roel van Fiscopolis) , testamentje opmaken voor het geval dat, de kinderen wegwijs maken in mijn hoogst efficient klassement, volmachtje hier en daar, …  Enfin de gewone dingen die een mens doet als hij voor een paar jaar op reis gaat.

Het laatste wat ik in Gent gedaan heb, dinsdagmorgen 18 augustus om 9:30 uur, was in een stront trappen aan de Pynaertkaai. Merci Gent, met een reukje aan mijn schoen naar Zaventem gereden.