Flashback: 22 maart drooglegging op Rio Cacique Beach, Isla Rey, Las Perlas, Panama

Hoogwater is om 03:00 uur, en rond 04:30 zou het tij reeds een halve meter moeten gezakt zijn. Het getijdverschil is 3,2 meter met deze volle maan, en we zouden graag ook nog van het strand afgeraken, dus daarom vatten we wat na hoogtij ons experiment aan. Op het internet vond ik verschillende getuigenissen van gelijkaardige boten als Sanuk die dit gedaan hebben, en in Grenada stond Sanuk ook op zijn kielen op het droge.
Het was een raar gevoel om Sanuk bewust te laten stranden bij maanlicht. Er stond een lichte branding van 30 a 50 cm, en om 4:40 stond onze 10-tonner vast op het strand.

IMG_3767Toch was ik er niet volledig gerust in, door het losse zand van de monding en door de kolking van de golven zakte de kiel ongeveer een halve meter in het zand, wat maakte dat de roeren die achter de kiel staan ook mee ongeveer 30 cm in het zand zakten. Met het anker legde ik Sanuk vast op het strand, maar het was toch geen prettig gevoel om soms een hoge golf (die niet doorhad dat het eb was) te zien aankomen en het achterschip nog eens opheffen, ook al lag de boot vast in het zand. Van terug naar bed gaan tot het licht werd was geen sprake, en rond 06:00 was het zover en konden we de toestand onder ogenschouw nemen. Buiten het feit dat de boot nogal naar achteren overhelde zag het er eigenlijk allemaal goed uit. Wel zag ik dat de roeren ook redelijk diep en vast in het soort van drijfzand stonden. (Dit deed me direct terugdenken aan mijn jeugd, waar bij de aanleg van de R4 het opgespoten zand ook zo een soort van half-vloeibare en half-vaste consistentie had. Door erop te dansen werd het een soort van trampoline, levensgevaarlijk apropos)

IMG_3749
Het doel van deze operatie was om de zinken van de boot te vervangen. Zinken zijn van zink gemaakte stukken die aan de schroef, de as, de saildrive en de boot worden vastgemaakt. Doordat zink bij electrolyse in zeewater zich sneller opoffert dan ander metalen wordt het metaal van de boot door deze onbaatzuchtige martelaren beschermd tegen corrosie. Maar deze moeten dus regelmatig worden vervangen, en dit was op Sanuk nog niet gebeurd sinds we ermee vaarden.

IMG_3736
Drie zinken, van links naar rechts schroefuiteinde, as en saildrive huis. Dit laatste is eigenlijk te ver verbruikt

Ik was bij aanvang nogal zenuwachtig, want ik had maar tot 8 uur om de klus te klaren, inclusief mogelijke tegenvallers. Het viel echter allemaal prima mee, ik kwam geen verassingen tegen en alle oude zinken werden vlot vervangen door de reserve stukken die ik had aangekocht in december in Miami. Helaas ontbrak ik deze van de as (stond niet in de handleiding), maar gelukkig waren de gemonteerde nog in redelijke staat. Ik kan dit klusje vanaf nu ook in het water uitvoeren, nu ik de handelingen eens heb gedaan.
Ilse heeft ondertussen het onderwater gedeelte van de rompen onderhanden genomen en alle kleine schelpjes verwijderd, en ook de lichte groene aanslag die op sommige plaatsen begon. Dat was een serieus werk, maar nodig vermits de Galapagos zo streng zijn op de netheid van de onderwater romp.

Geen kleine klus, het kuisen van de romp
Geen kleine klus, het kuisen van de romp

Ik heb de gehele romp nog eens minitieus geinspecteerd, maar zag gelukkig geen dingen die moesten opgelapt worden.
Vermits we nog een uurtje of twee hadden voor we ons terug zouden lanceren, hebben we op onze stacaravan gegeten.

De zink van de saildrive is vervangen
De zink van de saildrive is vervangen

Daarna werd het terug spannend. Eerst kwam de zee eraan, tot onder de boot en geleidelijk voelden we meer en meer dat er beweging inzat. De truc was om de boot stil te houden tot hij volledig dreef, en daarna terug naar dieper water te gaan. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de monding van de rivier die door het hoogwater werd volgestouwd zorgde voor een zijdelingse stroming die ons tegenwerkte. Ondanks de hulp van het tweede anker dat we zo diep mogelijk in zee hadden gelegd bij laag water, kwamen we wel los maar werden we naar het strand geduwd. Het heeft wat zweet, geroep, een nat pak en veel spanning gekost vooraleer onze Sanuk terug in de baai lag, maar een vlugge inspectieronde bevestigde dat alles goed verlopen was. Alleen de anti-fouling van het onderste stuk van de kiel en de roeren zijn door het wrijven met het zand verdwenen.


Toch niet een oefening die ik graag zou herhalen, er staat te veel op het spel en de gebeurtenissen zijn moeilijk in te schatten. Indien ik het zou herhalen dan zou ik proberen om een vlakkere ondergrond te vinden met minder of geen golfslag. Maar ik denk niet dat er zo veel plaatsen op de wereld zijn. Het strand van de Panne misschien?

3 thoughts on “Flashback: 22 maart drooglegging op Rio Cacique Beach, Isla Rey, Las Perlas, Panama

  1. Spannende verhalen… blijkbaar zijn de moeilijke momenten partially self-inflicted, maar daarmee heeft de boot meteen zijn eerste klein onderhoud gehad. Het is me overigens nog onduidelijk waar dat nat pak op het einde van het gevecht met de golfslag en stroming vandaan kwam. Is er al iemand uit voorzorg van boord gesprongen om mee te helpen duwen?

    Bedankt voor de minitieuze verslaggeving en “stay safe”.
    Karel

    1. Karel, Ilse vindt dat ik veel en veels te veel detail geef in mijn Blogposts, maar ik hoop dat dit voor de lezers geen hindernis is om toch (temminste) naar de foto’s te kijken.
      Onze Sanuk is terug in het ruime sop geraakt doordat Ilse achteraan het reserveanker met de lier inhaalde, en ik vooraan in het water gesprongen ben en ons gewoon anker met de hand meer naar de richting van de zee heb versleurd. De zekering van de lier sloeg verschillende keren af onder de hoge inspanning, en Ilse wist niet direct waar de zekering schakelaar stond en of die nu omhoog of omlaag moest. Steek daarbij onze verwoede pogingen om ten alle koste te vermijden dat het ankertouw in de schroeven zou draaien, de motoren die niet veel meer deden dan zand en water verplaatsen maar geen duw/trekkracht hadden, en we komen wat in de buurt van onze vertrek-sfeer.
      Achteraf gezien hadden we gewoon wat langer moeten wachten vooraleer we begonnen aan de terugkeer naar diepere wateren…
      Maar het leuke van dit alles is toch dat je achteraf een zalig gevoel van voldoening hebt. Het “We hebben het toch maar weer gedaan, he schat, we gaan er enen op drinken” is niet uit de lucht.
      En Sanuk, die lag erbij en zag dat het goed was.

      1. Dag Stef,

        Dus als ik het uiteindelijk goed begrepen hebt ge uw boot op het strand laten lopen om uw acoholconsumptie te kunnen verantwoorden 😉

        Al die kleine details en technische foto’s maken het verhaal wat pittiger dus laat ze maar komen.

        Ik ben er overigens al wel in geslaagd om een ankertouw in mijn schroef te doen draaien, gelukkig met een zeer laag toerental. Motor sloeg af en de borgpin van de schroef was niet gebroken dus na 5 min konden we weer verder.

        Enjoy Ecuador,
        K

Reacties zijn gesloten.